يکي را دوست مي دارم

ولي افسوس او هرگز نمي داند

نگاهش مي کنم ، شايد بخواند از نگاه من که او را دوست مي دارم.

ولي افسوس او هرگز نگاهم را نمي خواند.

واي ...

به برگ گل نوشتم من ، که او را دوست مي دارم.

ولي افسوس او گل را به زلف کودکي آويخت تا او را بخنداند.



من به خاکستر نشيني عادت ديرينه دارم

سينه مالامال درد ، اما دلي بي کينه دارم

پاک بازم من ولي در آرزويم عشق بازي

مثل هر جنبنده اي من هم دلي در سينه دارم

مردی گناهکار را از طرف حاکم احضار کردند تا به مجازات برسانند. گناهکار که در باغ خود، درختهای بِه و انجیر بسیاری داشت، فکر کرد یک سبد بِه برای حاکم، تحفه ببرد بلکه از مجازات رهایی یابد. اما زنش او را منع کرد و گفت: بِه گران است و نتیجه هم معلوم نیست، بهتر است یک سبد انجیر ببری که اگر حاکم آدم مهربانی باشد، همان کفایت می کند و اگر نه قیمت آن اقلاً کم است.

مرد دهقان همین کار را کرد ولی حاکم - که از رشوه اوقاتش تلخ شده بود - حکم کرد دهقان را همان جا واداشته، انجیرها را دانه دانه به صورت او بزنند تا تمام شود.

مرد دهقان در موقع اصابت انجیرها، پیوسته خدا را شکر می کرد و می گفت: الهی! الحمدالله! خدایا، هزار مرتبه شکر!

حاکم پرسید: شکر گفتن برای چیست؟

مرد جواب داد: خدا را شکر می کنم که به حرف زنم گوش دادم و انجیر آوردم، والا خودم می خواستم یک سبد بِه بیاورم و اگر بِه آورده بودم، حالا از ضربات آن صورتم له شده بود!