ای بیکرانگی !
من آن گیاهم که به امید زیستن
در جان خاک ریشه به هر سو کشانده ام !
یک گل به دست من نشکفته است و خارها
ِ
هر سو به دیده بانی یک گل نشانده ام .
آری منم که در عطش آب سوختم ِ اما
وین دشت ِ پر ز غلغل پنهان چشمه هاستتتتتتتتتتت
چشم انتظار ابرم و باران ولی دریغ!
ابری اگر به من گذرد اسب باد پاست !
آخر دلم ز آبی این آسمان گرفت
ابر سیاه و گوهر باران او کجاست ؟؟؟؟؟؟؟؟
سستی گرفت ریشه و جز رشته ای نماند
آن گرد باد عاصی و طغیان او کجاست ؟
این رشته گر نبود به پایم گره زده
یک روز چون کبوترکی می گریختم
دلبستگی نبود به خاکم اگر ِ شبی
دامان چو باد بر تن خود می گسیختممممممم
ای پیشتر گریخته از دیدگاه من ِ
ای راه بیدرنگ ِ
ای دورتر دویده ز مرز نگاه من ِ
ای باد بی لگام ِ
حرفی است با تو
یک حرف ِ یک پیام . . .
شب های دشت از همه پیوند ها رهاست
شب های دشت خلوت خاموش بادهاست . . . . . . . . . . . . . .
shad bashid
ba ehteram farhad
